top of page
  • Foto van schrijverCarola

Ticket naar Korea


En daar ging ik dan. Na 16 jaar niet op vakantie te zijn geweest. Non-stop voor 4 jaar aan mijn kinderopvang te hebben gewerkt en daarvoor me vooral bezig gehouden met eindeloze uren werken. Ik bedoel van 05.00 uur voor de moeder van de koekjesfabriek tot 00.00 uur voor de moeder die nog even een avonddienst kon pakken. Ik heb hard gewerkt en dit zeker weten verdiend.

Maar ik hoor je denken... Zuid-Korea. En waarom zo ver??

Nou laat ik het zo zeggen. Deze trip is geheel last minute onverwachts maar met veel emoties gepland. Een paar weken geleden werkte ik nog op een kinderdagverblijf om werkervaring op te doen zodat de GGD wederom niks kon aanmerken op mijn kennis en vaardigheden. En zoals je hierboven al kunt lezen bestond mijn leven vooral uit werken en daarnaast groeien in de mindset, door het lezen van boeken, studeren en coaching en bezig houden met de gezondheid zoals goed eten, voldoende sporten en slapen. Nou zal ik eerlijk zijn en zeggen dat het laatste erg lastig kan zijn voor mensen met een ENFP brein. De dagen zijn vooral erg gestructureerd met weinig verandering en vooral erg veel en vol! Nu komt het. Ik had een paar vriendinnen waar ik best close mee was maar merkte dat het de laatste periode wat stroef liep. Ondanks de poging hierover te spreken met één van de meiden gaven ze aan dat er niks aan de hand was.


Tot dat ene bericht...


De vriendschap was over. Ik was veranderd na de laatste relatie met mijn narcistische ex en ik wilde altijd maar meer en extra zoals het kinderdagverblijf, praten over de mindset en groeien als persoon. Het was nooit genoeg en hier had ze simpelweg geen zin in. En ondanks dat ik hierop was voorbereid en ik wist dat het eraan zat te komen storten ik op werk volledig in. De vriendschap van 6 jaar was opeens tot een einde gekomen. Samen hadden we veel meegemaakt maar dat deed er niet toe. De andere vriendin had mij simpelweg genegeerd en al van alles verwijderd. En begrijp me niet verkeerd, iedereen heeft de keuze om met een persoon om te gaan of niet maar de manier waarop dit ging deed mij oprecht het gevoel van een mes in je rug steken. Ik heb echt weleens vaker vriendschappen op een laag pitje. Jij ook? Het gaat namelijk altijd zo in relaties. Één van de twee maakt een grote groei of sprong maar komt uiteindelijk weer bij de ander terecht. Neem als voorbeeld:


Jij raakt zwanger en je vriendin nog niet. Ze zal het minder leuk vinden met elkaar om te gaan maar uiteindelijk als zij zwanger raakt klopt ze bij jou aan.


Zo werken in mijn ogen vriendschappen ook. Maar hier was geen ruimte voor een laag pitje. Het vuur van de vriendschap was praktisch gedoofd en mijn reactie kon twee kanten op gaan. Of ik gooide er een steekvlam in en de boel ontplofte of ik zetten het gas uit. Ik koos voor het laatste en trok de stekker eruit door alles te verwijderen en te blokkeren.


Ik hoor je denken.. is dat niet wat overdreven?


Maar wees eens heel eerlijk naar jezelf. Als je een nummer ziet staan met naam blijf je aan deze persoon denken. Nu in de Social Media wereld blijf je geconfronteerd worden met de aanwezigheid van de ander. Ze posten wat of je krijgt weer een story te zien. Het is veel beter de mensen die je niet in de leven meer wilt dan ook echt volledig te verwijderen en weg te halen. En dat heb ik gedaan.


Ik denk dat we het ook allemaal wel hebben meegemaakt. De vriendin die altijd zegt er voor je te zijn, je altijd op zal vangen, je lieve kaartjes stuurt en altijd blijft volhouden niet te zijn zoals de rest. Maar helaas zijn dat slechts woorden en is een vriendschap onderhouden ook echt net als een relatie met een partner hard werken en soms lastig. En ik zal de laatste zijn die ontkent dat ik en mijn problemen van de afgelopen jaren niet makkelijk zijn geweest. Maar je gaat aan jezelf twijfelen en denkt oprecht was het dan zo slecht? Gedachtes kunnen je helemaal gek maken en ik voelde na dat moment hoe de wereld onder mijn voeten wegzakte, me keel werd dichtgeknepen en ik volledig in paniekstand keihard moest huilen. WEER IETS DAT NIET GOED GING. Gelukkig werd ik opgevangen in de armen van mijn collega's en kon ik eindelijk na zo lang sterk zijn even alles eruit gooien.


Want wie de verhalen over Kinderopvang Peter Pan kent begrijpt dat alles niet over een gemakkelijke weg is gegaan de afgelopen vier jaar. Daarnaast voor de mensen die mij kennen weten zij dat mijn leven echt niet over rozen bladen is gegaan en er soms wordt gezegd dat het lijkt of ik voor het ongeluk geboren ben. Maar genoeg drama en slachtoffer rol want daar zijn we allang uitgestapt. En toch even eerlijk het instorten en huilen was een goed teken. Het was een teken van groei en het loslaten van emoties. Maar laat ik je vertellen. Het was geen Kim Kardashian huil hoor. Het was een lelijke snotterige bende. Maar het was okay.


Ik heb het afgelopen jaar gewerkt met een coach. Ik besloot eind december 2022 na veel negitiviteit, depressieve gevoelens, lichamelijke uitputting en constante spanning dat het tijd was om echt nog dieper te gaan en aan mezelf te gaan werken. Ik zal nog wel regelmatig in mijn verhalen het over deze coach hebben want heel eerlijk: He changed my whole life around! Waar ik eerst dagen mee kon zitten kan ik nu sneller loslaten. Hij heeft me geholpen om te leren hoe ik me gedachten kan filteren zodat niet alles een emotie wordt. Dit heeft te maken met het werk van Carl Jung en Bob Practor. Natuurlijk is het logisch dat je dit niet binnen een paar maanden tijd kan. Dit heeft jaren oefening nodig maar het begin is er. En laten we voorop stellen dat ik helemaal alleen in Zuid-Korea in een een 3 uur lange busreis heb gezeten naar een vriend die ik online heb leren kennen. Dus laten we voorop stellen dat de 365 dagen of innerwork enorm hebben geholpen. Thanks coach!


Na dit lange verhaal kom ik dus uit op de reden dat ik spontaan, uit het niets, volledig onvoorbereid een ticket heb gekocht naar Zuid-Korea. Ik was simpelweg klaar met het leven wat ik leefde en moest nu echt wat cirkels doorbreken om nieuwe stappen te maken. Ik was gekwetsts, vermoeid, gebroken en kon niet meer. Onzekerheden moeten plaatsmaken voor zelfverzekerdheid. Constant in beweging moet plaatsmaken voor rust. Paniek en angst ruimte creëerden voor liefde en compassie. Grenzen mogen worden verlegt maar ook worden gesteld. En dit gebeurd in de laatste periode van #365daysofinnerwork. En wat een avontuur met levenslessen was deze vakantie zeg. Heb ik je nieuwsgierig gemaakt? Blijf me dan volgen en je zult erachter komen wat ik heb geleerd in mijn solo trip naar Zuid-Korea


Liefs Carola

139 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page