top of page
  • Foto van schrijverCarola

Terug naar huis

Okay, het is wel duidelijk dat ik enorm genoten heb maar ook veel geleerd heb van Korea. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Maar ik wil er toch nog wel iets over kwijt als het gaat om de werkdruk en de werkcultuur. Wat me heel erg is opgevallen in Zuid-Korea is hoe hard de mensen er werken. De beveiliger van het hotel is bijvoorbeeld 28 jaar oud en werkt in de avond en de nacht als beveiliger en overdag werkt hij als accountant. De andere jongeman die ik heb mogen ontmoeten van 31 jaar oud draait soms 6 dagen achter elkaar diensten bij de beveiliging van hoge mensen in de politiek en de president. En we hebben het over ongeveer 15 uursdiensten.


Het moment dat ik dit besef kreeg was al vrij vroeg in mijn vakantie. Ik zat bij een "loungebar" waar de mensen om 02.00 nog steeds kwamen aanlopen en er nog steeds eten werd gemaakt en geserveerd. Ik weet dat hier in Nederland de keuken echt tussen 21.00 á 22.00 uur dichtgaat en je echt niet moet proberen om rond 23.00 nog een "gezonde" maaltijd ergens te bestellen. En de jongens die in deze Bar 50 werkte gaven elke klant de grootste glimlach en bleven vriendelijk tegen de extreem dronken mensen. Maar de extreem dronken mensen, ik heb het hier over de mannen en vrouwen die omvielen van de drank, bleven op één of andere manier toch allemaal vriendelijk. Want vriendelijkheid heb ik hier zeker weten wel ontvangen. Toen ik één van de jongens vroeg wat hij verder deed in het leven zei hij dat hij in de bar werkte en daarnaast naar school ging als opleiding acteur. Hij speelde daarnaast wat kleine rollen en sporten om zichzelf goed in conditie te houden. Dus eerst naar school de hele dag om daarna tot misschien wel 04.00 uur in de bar te werken. De werkdruk in Nederland is toch wel wat anders maar ik krijg het idee hebben dat we denken dat we het heel zwaar hebben.


En natuurlijk klopt dit ergens ook wel..


Er wordt tegenwoordig veel van ons verwacht. Werken, huishouden, boodschappen, familie verjaardagen, de verplichte feestdagen en dan voor sommige onder ons de Social Media en uiteindelijk de kinderen. Oja, laten we ook niet vergeten dat we onze relatie met onze partner moeten onderhouden en ook onze vriendschappen als daar ergens nog een gaatje voor is. Alles is veel duurder aan het worden en op één of andere manier willen we ook steeds meer. De nieuwste telefoons, de grootste televisie, de moderne auto met alle snufjes, de nieuwe winter mode komt er weer aan. En binnen het gezin kun je met je kind natuurlijk niet achter blijven. We moeten de LOL poppen aanschaffen, geld aan je kind geven voor de dansjes bij forte night of weer sparen voor alle plaatjes bij de Albert Heijn. Best pittig allemaal als je het zo opnoemt. Maar ik denk dat wel een groot deel toch zelf in handen hebben. En zelf ben ik daar steeds bewuster mee aan het omgaan. Zo heb ik bijvoorbeeld al bijna een heel jaar, dit was een goal voor jaar, geen kleding gekocht omdat ik genoeg in de kast heb hangen. Denk eens na over alle spullen die je hebt en of je deze eigenlijk allemaal wel echt nodig hebt. Of over de spullen van je kind, is die extra pop, auto of tablet nu echt nodig?


Terug naar mijn verhaal...


Nu als ik me werkdag zat ben denk ik terug aan het etentje om 23.00 uur dat ik had met een accountant in Zuid-Korea. Gezellig aan de straat in zo een oud tentje met een oude dame die met een pannetje en een plaat wat lekkers aan het bereiden was. Opeens werd de vriend waarmee ik was gebeld. Het was ongeveer 00.00 uur. Het was zijn baas, of hij nog even wat kon doorsturen. En ondanks de twee flessen soju die we naar binnen hadden gewerkt pakte hij zijn laptop opende wat documenten, wat ik natuurlijk niet kon lezen want ze waren Koreaans, en stuurde hij deze door via de mail naar zijn baas. Zie jij het al voor je, dat je baas je uit bed belt en jij midden in de nacht nog wat door moet sturen. In Korea is dat kennelijk heel normaal en werken ze met een hiërarchie waar je niet aan kan ontkomen. Het is dan ook niet voor niks dat de zelfmoordcijfers binnen Zuid-Korea erg hoog liggen, namelijk 29 op de 100.000 mensen. Mijn vrienden van Koreaanse afkomst, die in Nederland wonen, zeggen dat de mensen elke avond dronken worden om de werkdruk te vergeten en willen dan ook liever niet meer terug. Ergens kan ik me dat ook wel voorstellen.


Je vraagt je nu misschien af waarom ik zoveel weet over deze dingen en zoveel verschillende mensen heb gesproken en ontmoet. Nou, om heel eerlijk te zijn ben ik al een langere periode een boek aan het schrijven dat plaatsvindt ik Korea dat gaat over zelfmoord. Klopt, ik hoor je denken, heftig onderwerp. Maar voor mij werkt het zowel therapeutisch als leerzaam. Ik kan nu in deze blog hier nog niet verder op in gaan omdat er misschien ogen mee lezen die mijn toekomst kunnen bepalen en we willen geen aannames laten maken over situaties die mensen verkeerd kunnen interpreteren maar ik beloof jullie als het moment daar is en ik daar klaar voor ben ik hier een uitgebreide blog over zal schrijven.


Wat ik wel weet is dat ik in Korea er achter kwam dat ik hard werken gewoon super lekker vind en dat het oké is als andere dat niet begrijpen. Zo haal ik energie uit het creëren van kidsNgrowup (blog schrijven, research doen, coaching geven, podcast maken, youtube video's filmen). Werk ik als gastouder van 07.00 tot 18.00 en help ik in de avonduren mijn oma met het uitlaten van haar hond en probeer ik tijd te maken voor mijn dierbaren. Het sporten gebeurd helaas maar sporadisch. Ik heb momenten dat ik heel hard train en momenten dat ik een paar weken niks uit handen krijg. Maar het gaat om het balans zeggen we maar. Maar ondanks dat ik werken leuk vind en het misschien wat veel is in de ogen van andere, merkte ik dat het moment toen de wielen van het vliegtuig de grond raakte mijn lichaam weer volledig gespannen werd en ik de pijn in mijn schouders per direct voelde terug komen. Er moet dus zeker wat veranderen de komende periode. De dingen waar ik geen controle over heb ik de GGD en de uitkomst van het volgende bezoek probeer ik zoveel mogelijk los te laten maar het stukje hoofd en lichaam is zeker iets waaraan ik ga werken. Ik heb besloten me bloot te stellen aan Breathing Therapie. Hoe ik dit ga aanpakken, waar ik dit ga doen en hoe dit voor mij uitpakt laat ik jullie weten in een volgende blog. Voor nu hoop ik dat je opnieuw hebt genoten van mijn reis door Korea en mijn verhaal over mijn reis als ondernemer en hoop ik dat je de volgende keer weer opnieuw de tijd neemt om mijn stukje te lezen.


Liefs Carola

21 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page