top of page
  • Foto van schrijverCarola

Huilend in de straten van Korea

Ik belde mijn vriendin huilend op. Ik kon niet meer en zat er helemaal doorheen.. "Wat is er aan de hand? Heb je het niet naar je zin?", vroeg ze terwijl ik in de lobby van het hotel zat omdat daar de WIFI-verbinding het sterkst was. "Jawel, heel erg naar me zin", antwoorde ik. Want dat was ook de waarheid. De historische plekken waren geweldig, de metro verbindingen had ik helemaal door en de mensen waren allemaal één voor één super aardig. "Maar wat is er dan?", vroeg ze verbaasd. "Ik kan niet eten", zei ik met een zielige stem. Ze hoorde me niet duidelijk dus ik moest mezelf nog een keer herhalen. Het probleem was namelijk het eten. En niet op de manier hoe dat je denkt dat ik het bedoel.


"Ik stond een uur lang in de regen

in de straat maar kon niet bewegen"



Ik kwam net namelijk terug. Na een uur lang in een straat te hebben gestaan met een volledig lege maag. Ik had net als de andere dagen overdag nog niet gegeten en nu het steeds later werd leek het bestellen in de avond helemaal niet meer te lukken. En niet omdat de restaurants dichtgaan. Nee, deze blijven tot wel 02.00 uur AM nog steeds eten voor je maken. Ik had een uur lang, in de regen, met mijn kaplaarzen, onder mijn paraplu in een straat gestaan met restaurants. Een uur lang op dezelfde plek met de gedachten hier het eten eens te proberen. Maar me lichaam wilde niet naar binnen. Mijn lichaam was in opstand. Het kreeg paniek, ging trillen en bevroor. Heel gek hoor. En ook heel moeilijk uit te leggen. Want eigenlijk is het totaal niet logisch. Maar ik begreep ook dat dit het moment was waarom ik naar Korea was gegaan. Ik was 7 maanden naan het werk geweest met een hele goede coach en mentaal gezien was ik zeker weten van een 4 naar minimaal een 8 gegaan. Super goed toch! Vooral met al de promotie over je mentale gesteldheid en het coachen van tegenwoordig.


Maar wat mensen vergeten is hoe het lichaam een aparte tak is van je hersenen en als daar blokkades komen je lichaam soms niet doet wat je hoofd graag wilt. Soms in stress situaties had ik het gevoel dat de wereld om mij heen draait. Ik had op dat ogenblik dan last van angst, transpireren, misselijkheid en braken. Ook had ik soms klachten als klachten zoals minder horen, oorsuizen of hoofdpijn. Me hoofdpijn deed ik altijd maar op de migraine gooien. Dit was dan ook één van de redenen dat ik me tijdelijk aansloot bij een ander kinderdagverblijf ondanks dat ik gastouder was. Voor de mensen die het nog niet weten, ik ben al 4 jaar bezig met het openen van een kinderdagverblijf wat niet zonder slag of stoot is gegaan. Het pand was binnen 6 maanden klaar maar de aanvragen en strijd met de GGD is al een vier jaar lang gevecht. En zoiets gaat je niet in de koude kleding zitten. Vooral als je in totaal 300.000,- euro hebt geïnvesteerd. Hoe dan ook...


"Elke keer als de deurbel ging

stopten mijn lichaam met functioneren"


Deze klachten had ik dus ook al thuis ervaren. Elke keer als de deurbel ging stopten mijn lichaam met functioneren en zat ik op de grond. En dat terwijl mijn hoofd zei; Waarom doe je zo raar, ga die deur gewoon open doen". En waarom de deurbel? Omdat de GGD voor mijn huis kon staan om mij te controleren als gastouder. En dat zaaide angst. Want dit was mijn basis inkomsten en de inkomsten om het kinderdagverblijf te behouden en aangezien de vrouw van de GGD alles zocht om mij gesloten te houden zullen ze hier ook wel wat vinden. Daarnaast hebben ook de twee ex-partners hier hun steentje aan bijgedragen. Zo ben heb ik tot twee keer toe in een abusive-relationship gezeten waarbij ik ook publieke werd vernederd. Dat maakte de angst om in het publiek een fout te maken alleen maar groter. Maar mentaal gezien was ik hier klaar voor, ik had met mijn coach aan al deze punten goed gewerkt, alleen was het duidelijk dat mijn lichaam niet wilde. En ik merkte dit mijn hele vakantie door. Ik heb één keer per dag gegeten en vaak met mensen die ik toevallig had ontmoet.


Maar die avond besloot ik dapper te zijn en voelde ik na een goed gesprek met mijn vriendin dat ik door deze cirkel heen moest. En ik mocht deze keer niet naar de aardige jongeman bij Bar 50 die fried-chicken had. Nee ik moest echt de Koreaanse keuken uitproberen. Na het wegvegen van mijn tranen en mezelf even op frissen in de toilet was het dan eindelijk zover. Ik liep langs de tentjes bij Insadong en koos er eentje uit waar het niet zo druk was. Ik was er 20.00 uur en laat dit precies wel een zaak zijn dat om 21.00 uur de keuken dicht gooit. Ze vroeg of dat dit erg was. "MAAR NATUURLIJK NIET!!", dacht ik. Dat is juist ideaal. Een kort bezoek gaf me ook meteen rust. Heel raar eigenlijk. Ik moest bestellen, ook daar sloeg de paniek me om de oren want ik ging voor het eerst mijn creditcard gebruiken. Het werd zwart voor me ogen en het zweet stond op me voorhoofd. "Straks ging het fout, straks bestelde ik iets verkeerds, straks was werden ze boos of ...". Ik schudden me hoofd, sloot me ogen en nam een paar keer goed adem. Langzaam zakte de paniek weg en ik hoorde de stem van mijn vriendin in mijn hoofd. "Je kan het lieverd, je bent al helemaal alleen naar Korea gegaan. Dit is super krachtig. Ik geloofd in je. Geloof in jezelf zoals je ook altijd in andere gelooft en kracht geeft". En ze had gelijk.




Ik bestelde een heerlijke maaltijd en heb heerlijk gegeten. Maar daarna was het nog niet voorbij. De angst om te bestellen en te eten bleef hangen en ik heb nog twee keer besteld ergens op een plek waar het super stil was. Niet wetend of dat was omdat het eten zo slecht was of omdat het nog geen etenstijd was maar ik heb het wel gedaan. Deze kleine overwinningen heb ik wel gemaakt en ik ben er trots op. Wat ik wil meegeven met mijn verhaal is dat je heel goed moet realiseren hoe jou woorden die jij bewust of onbewust gebruikt naar andere schade kunnen leveren in hun leven. En natuurlijk weet ik dat de persoon er zelf voor kiest om dit mee te dragen of los te laten maar wees jezelf vooral bij kinderen enorm bewust wat je ze meegeeft. "Jij bent echt dom zeg, wat doe jij raar, jij snapt nooit iets, dat gaat je nooit lukken". Zinnen en woorden waarbij je niet stilstaat maar een enorme impact kunnen hebben op je kind. Ook ik heb dit in mijn jeugd meegemaakt en weet dat ik ook dit meedraag. Maar dit is voor een andere keer.


Wat ik nu hiermee ga doen?? Mee aan de slag natuurlijk!! En ik laat jullie meegenieten in dit proces. Naast de blog erover schrijven zal ik ook regelmatig erover posten en misschien komt er nog wel een podcast over dit onderwerp. Ik heb het geluk een jonge vrouw te kennen van mijn tijd op het MBO. Voor mijn reis naar Korea waren wij al in contact gekomen (the universe works in mysterious ways) en zij geeft toevallig sessies BRTT (Body Remembers Trauma Therapy). Ik ben heel benieuwd welke groei ik hierbij weer ga maken en zal hier net als altijd 100% vol ingaan. Ik hoop dat je wat hebt opgestoken van mijn blog en het weer met plezier gelezen hebt. Hou kidsNgrowup in de gaten voor mijn nieuwe blog maar ook zeker de andere meiden want we hebben nog genoeg te vertellen!!


Liefs Carola

74 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page