top of page

Gastblog: Een abortus of niet?


Vandaag is mijn kleine man alweer 1,5 jaar uit en oh boy wat een rollercoaster was het afgelopen jaar. Ik weet nog goed dat ik bij de abortus kliniek aan kwam met de gedachten dat ik mijn kindje weg wilde halen. Ik zag hem toen nog niet als kindje maar als een probleem. En ik weet dat veel mensen mij zullen veroordelen maar ik weet ook dat er mensen zullen zijn die begrijpen wat ik hiermee bedoel. Toen kidsNgrowup mij benaderde hierover te schrijven heb ik wel even getwijfeld. Want wat zullen mensen wel niet van mij denken. Na het te hebben besproken met mijn therapeut kwam ik tot heb besluit dat dit misschien therapeutisch kan werken. Ik werk met een therapeut omdat het niet makkelijk is als jonge vrouw in deze wereld zo vroeg zwanger te zijn en alles te regelen. Maar ik vind de gesprekken fijn en het helpt me relativeren. Ik zeg in mijn verhaal de vader van mijn kindje omdat hij dit ook is. Of ik dit leuk vind of niet en zal niet ingaan op wie hij is. Ik doe dit voor mijn eigen zoon. Want ik weet dat er ooit een dag komt dat hij vragen gaat stellen en ik wil daar niet teveel detail over. Dus hier gaan we:


Ik was 16 jaar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Ik was verliefd op een jongen die 1 jaar ouder was dan mij. Maar de relatie was goed. We hadden vaak ruzie en hij ging vaak vreemd. En dan zal je nu wel denken, wat ging er thuis verkeerd dat je bij zo een jongen blijft. Het antwoord is helemaal niks. Ik heb een oudere broer en mijn ouders zijn nog samen en gelukkig. Er is niks met me gebeurd toen ik jong was. Ik ben niet gepest en ook hadden we het niet rijk en niet arm. Gewoon een normale familie. Ik was zelf gewoon simpelweg rebels. En dat betekend stiekem met jongens afspreken, roken, blowen en het slecht doen op school. Ik vond school gewoon stom. Ik zat in mijn laatste jaar toen ik deze jongen tegenkwam. ik was net 16 en hij was 17. Ik zag hem hangen bij het winkelcentrum bij ons in de buurt. Hij kwam wel ergens anders vandaan. Een paar stations verder. De plek waar ik ook weleens was met mijn vriendinnen. Op een dag kwam hij naar mij toe en vroeg mijn whatsapp en zo was het gebeurd. We gingen appen, spraken weleens af en van het één kwam het ander. Hij haalde me weleens op met de scooter van school en ik voelde me dan enorm stoer. Super stom als ik er nu aan denk.


Op een dag was ik niet ongesteld geworden. Ik was slordig met de pil en was deze regelmatig vergeten maar ik had niet gedacht dat ik zomaar zwanger kon worden. En natuurlijk heb ik dit gesprek gehad met mijn moeder en zelfs met met mijn vader maar toch.

Ik had het gewoon niet verwacht. Ik vertelde me vriendin dat ik deze keer niet ongesteld was geworden maar ik dacht dat dit kwam door het slecht gebruiken van de pil.

Mijn vriendin zei dat we in onze tussenuur naar de MacDonalds konden gaan om dan een zwangerschapstest te doen. Ik deed er een beetje grappig over en sloot dit met haar te doen. Maar wat ik niet had verwacht was de uitkomst. Daar op het toilet bij de MacDonalds kwam ik erachter dat ik zwanger was. ik googlde meteen de symptonen van zwangerschap. Maar ik was helemaal niet misselijk en had ook geen gevoelig borsten. Me vriendin en ik besloten nog een test te doen en opnieuw kwam daar hetzelfde uit. IK WAS ZWANGER.


Ik apte meteen de vader van mijn kindje en hij belde me op. Hij was super boos en dacht dat ik een grapje maakte en dit was niet grappig. Hij zei dat dit niet kon en hij nog geen vader kon worden en het beter was als ik het weg liet halen. Ik dacht dat dit ook beter was. Maar ik was pas 16 jaar en dat betekende dat ik mijn ouders het moest vertellen. Dat wilde ik dus echt niet. Ik durfde het gewoon niet te vertellen. De vader van mijn kindje haalde mij op en heeft me meegenomen naar zijn tante. Daar ben ik heel het weekend gebleven. Ik apte me ouders dat ik bij de vriendin bleef slapen voor een project van school. Dit was niet raar want ik sliep weleens vaker bij een vriendin alleen deze keer nam ik de telefoon niet op en dat deed ik normaal wel. Ik durfde gewoon niet met me ouders te praten. We hadden het wel gehad over niet zwanger worden maar nooit over wat er kon gebeuren als ik dit wel was. Konden ze boos worden, had ik ze teleurgesteld, wilde ze deze abortus? De tante van de vader van mijn kindje gaf aan dat het beter was om mijn kindje te laten aborteren en ik vond dat ze gelijk had. Geen geld, nog studeren, te jong, niks te bieden en de vader van mijn kindje wilde geen vader worden. Hij was er nog niet klaar voor en eerlijk gezegd. Ik ook niet!! Ik wist niet dat zijn tante de abortus kliniek al had gebeld nog voordat ik bij haar aankwam. Ik wist dus ook niet dat er maandag al een afspraak stond. Na en heel weekend huilen en na vele ruzies met de vader van mijn kindje was het eindelijk maandag. Toen ik wakker werd dacht ik gewoon naar school te gaan totdat de tante zei dat we het probleem gingen oplossen. Samen met de vader van mijn kindje ging ik mee in de auto en stopten we bij een gebouw. Ik was een beetje verwart van zenuwen denk ik en onbekend met waar ik was dat ik geen vragen stelde. Ik ging zitten in een ruimte en de tante vroeg mijn id-kaart. Bij de balie besprak ze wat dingen en de vader van mijn kindje zat onbezorgd op zijn telefoon. Ik was een beetje geïrriteerd maar ook bang tegelijk. Ik wilde eigenlijk gewoon me moeder bellen en naar huis. Maar voor ik het wist werd mijn naam geroepen en moest ik een ruimte in. De tante en de vader van mijn kindje ging ook mee. Na even gesproken te hebben had ik door dat dit een abortus kliniek was en ze wilde eerst een echo maken. Ik was 9 weken in verwachting en zag voor het eerst mijn kindje in de buik. De vraag of ik dit echt wilde werd gesteld en ik keek snel naar de tante en de vader van mijn kindje.



Ik denk dat de vrouw van de abortus kliniek het vertrouwde niet en zei dat ze me even alleen moest spreken en dit was een routine. De tante van de vader van mijn kindje en hijzelf gingen naar buiten. De vrouw vroeg of dit wel echt mijn familie was en of ik zeker wist dat ik dit wilde doen. Eerst antwoorde ik ja maar ik wist dat ik dit niet wilde. Het was het moment dat ze me handen vastpakte en ze rustig zei; je bent veilig hier. Ik ben er voor je lieverd. Je kunt hier eerlijk zijn. Dat ik in huilen uitbarsten en toegaf hoe ik was weggelopen en de vader van mijn kindje me mee had genomen naar zijn tante en hoe ik eigenlijk gewoon terug naar huis wilde gaan. Toen ze dit hoorde zei ze dat ze even wat moest regelen. Ik heb vanaf dat ogenblik de vader van mijn kindje en zijn tante nooit meer gezien. Ik weet dat ze verhuist zijn maar ik weet niet waarheen. En heel eerlijk. Ik wil het niet weten. Huilend belde ik mijn moeder op en vertelde haar dat ik bij de abortuskliniek was. Eerst schrok ze. Dat hoorde ik in haar stem maar al snel was ze heel lief en zei dat ik niks moest doen en daar op haar moest wachten. Samen met mijn vader kwam ze binnen gelopen en ik voelde hoe ik in elkaar storten in de armen van mijn vader.


Toen we thuis kwamen was mijn broer ook al thuis en we gingen zitten aan de tafel. Mijn

broer wist inmiddels ook al dat ik zwanger was. Hij zei niks stond op en gaf me een dikke knuffel. Aan tafel vroeg mijn vader waarom ik niet eerlijk het had vertelt. Ik moest keihard huilen en zei dat ik ze niet teleur wilde stellen en dat dit zo dom was en ik het probleem wilde oplossen. Mijn moeder vroeg toen welke probleem. Dit was voor het eerst dat ik zei de baby. Maar toen ik dat zei veranderde mijn gevoel volledig. Ik wilde mijn baby weghalen. Maar dat betekende niet dat ik niet bang was. Bang voor de wereld. De meningen. Het geld. Mijn vader zei dat ik drie dingen moest opnoemen die ik belangrijk vond de baby niet te houden en drie dingen om de baby wel te houden. Niet houden zei ik:


1. Geld: (mijn vader zei dat ik een baantje kon nemen in de supermarkt naast school en dat ik me niet druk moest maken over de huur want ik woonde nog thuis).

2. Tijd: (mijn moeder zij dat ze minder kon werken en dat ze samen met mij er wel uit kon komen als het gingen over de tijden)

3. Mijn kindje heeft geen vader (Mijn broer keek me aan en zei toen het volgende:

"Een vader is toch niet perse de persoon die hem heeft gemaakt. Het is de persoon die hem opvoed. Mijn vriend heeft een super stoere stiefvader. Hij noemt hem papa en ziet die van hem niet meer. Jij hebt twee mannen die de baby kunnen beschermen. Ik help je wel hoor".


Toen hij dat zei moest ik keihard huilen. Ik had niet verwacht dat mijn familie me zo zal steunen en dat ze er zo voor me waren. We hebben vaak het gesprek wat je moet doen om de zwangerschap te voorkomen maar niet wat er gebeurd als je toch zwanger raakt. De drie positieve dingen waren dat ik van mijn kindje kon genieten en van kon houden, ik altijd jong moeder wilde worden (ik weet dat dit wel heel jong is). Ik was al snel eruit. Ik wilde mijn kindje houden maar wist dat het niet makkelijk ging worden en ik was best onzeker over mijn keuze. Ik kan niet zeggen dat het makkelijk is of dat ik soms me keuze weleens herdenk. Maar als ik dan kijk naar zijn ongelofelijke lieve glimlach en hoe fijn het is als ik na een dag werken hem kan ophalen van de kinderopvang ben ik blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Mijn broer vervult de taak als oom/vaderrol enorm goed en doet veel met de kleine man samen met mijn vader. Zo heeft hij een paar weken geleden zijn eerste haren knipbeurt gehad bij de barbershop in de stad. Ik mocht niet mee want het is een echte mannendingen zeggen ze dan. Ik ga naar school en heb een bijbaantje. Ik heb wel een spaarplan met mijn ouders opgesteld. 1/3 sparen 1/3 voor de kleine man en 1/3 voor eigen gebruik. Al koop ik vaak toch de dingen voor hem van mijn eigen geld. Ik ga soms uit maar merk dat ik als moeder het uitgaan en dingen die leeftijdsgenootjes leuk vinden minder leuk vind. Ik ga meestal als eerst naar huis en bemoei me vaak niet met bepaalde dingen die ik kinderachtig vind. Van alle vriendinnen is alleen me beste vriendin de persoon met wie ik het meeste optrek. Ze is gegroeid met mij en speelt een belangrijk rol in mijn zoons leven.

Ik weet dat ik van geluk mag spreken met de support die ik heb gekregen. Maar wil ouders erop wijzen ook het gesprek aan te gaan als je kind wel zwanger wordt. Wat ze dan moeten doen en dat je niet boos of teleurgesteld maar dat je er samen uit kan komen. Ik ben blij met mijn keuze en hoop dat zijn vader ooit hem wilt ontmoeten en ook mijn familie staat hierachter. Het zal niet makkelijk voor hem zijn geweest. Ik heb natuurlijk het laatste woord dus ik bepaald hoe het leven ook voor hem verder gaat. Hij heeft hopelijk gewoon de tijd nodig om erachter te komen hoe hij dit in zijn leven wilt verwerken. Mijn zoon is mijn wereld en mijn alles en hoe ik de rest ga regelen zie ik vanzelf wel.

5 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page